Dorośli i młodzież

Indywidualne wsparcie osób dorosłych w każdym wieku oraz młodzieży. Oferujemy psychoterapię w głównych nurtach psychoterapeutycznych: profesjonalnie, z zachowaniem dyskrecji i wrażliwością, a zarazem skutecznie. Pracujemy zarówno krótko- jak i długoterminowo nad pełnym wachlarzem trudności: od problemów lękowych i nerwicowych, poprzez depresję, samouszkodzenia, zaburzenia odżywiania itp. Wspieramy w niełatwych okresach życia, pomagamy przejść przez żałobę. Towarzyszymy w zmianie nawyków i schematów zachowania, pomagamy w podtrzymaniu motywacji i nauczeniu się nowych form działania. W tym dziale również konsultacje psychologiczne.

Konsultacja w trudnościach życiowych (psychologiczna)

Konsultacja to rozmowa z psychologiem – osobą „z zewnątrz”, specjalizującą się w pomocy w trudnych sytuacjach. Zadaniem psychologa jest staranne wysłuchanie, pomoc w zrozumieniu sytuacji i analizie możliwych rozwiązań. Każdy z nas od czasu do czasu ma poczucie, że znalazł się na życiowym zakręcie. Trudne decyzje do podjęcia, nagromadzone kłopoty, napięcie w życiu osobistym i zawodowym, problemy z porozumieniem się z otoczeniem – to tylko niektóre sytuacje, które mogą być powodem spotkania z psychologiem.

Przykładowe tematy:

• Złe samopoczucie, poczucie obciążenia i przeżywanie napięcia
• Trudności z porozumieniem w rodzinie i w pracy
• Przygotowanie do spodziewanych decyzji lub istotnych zmian w życiu
• Radzenie sobie z problemami zdrowotnymi bliskiej osoby
• Chęć podniesienia swoich kompetencji, np. w zakresie uczenia się, organizacji czasu

Indywidualna terapia psychologiczna dorosłych

Psychoterapia to cykl spotkań z psychoterapeutą, które mają na celu rozpoznanie problemu i podjęcie działań mających go rozwiązać.

Jak wiele czasu zajmuje psychoterapia? To zależy od rodzaju celów, jakie stawia sobie osoba, która z niej korzysta. Krótkoterminowa terapia, nastawiona na zrozumienie problemu i zmianę zachowań, to co najmniej 7 do 10 spotkań. Długoterminowo – co najmniej przez pół roku – pracujemy przy głębszych lub bardziej złożonych problemach. O tym, jaką formę wsparcia należy wybrać, decyduje osoba z niej korzystająca razem z terapeutą.

Przykładowe tematy:

• Problemy w relacjach z innymi osobami
• Brak pewności siebie
• Chwiejność emocjonalna
• Trudność w panowaniu nad sobą
• Stany depresyjne
• Przeżywanie nadmiernego stresu
• Lęk w sytuacjach społecznych

Diagnoza adhd

Diagnozujemy ADHD u osób dorosłych, małych i u młodzieży.

ADHD jest przypadłością trwałą – neurorozwojowym zaburzeniem. Oznacza to, że ma charakter wrodzony, jest zespołem związanym z nietypowym funkcjonowaniem układu nerwowego.

Nadpobudliwość ma swoją powtarzalną charakterystykę, przejawy, efekty. Czynniki, które ją wywołały, mają różnorakie źródła. Mówimy o niej, gdy z jej cech wynika cierpienie i gdy ma znaczny, zaburzający wpływu na różne sfery życia.

Pomoc musi zacząć się od nazwania problemów, zwłaszcza, jeśli przyczyna jest trwała, biologiczna. Nas, specjalistów, będzie interesowało funkcjonowanie człowieka. Czy da się zauważyć stały wzór wpływu ADHD w życiu, od dzieciństwa? Na co wpływało? Czy zaburzało funkcjonowanie, przynosiło straty? W toku diagnozy wartościowe może okazać się spotkanie diagnosty i pacjenta z bliską osobą, małżonkiem, partnerem, rodzeństwem, rodzicem.

Realizacja pełnego wywiadu DIVA-5, poprzedzona badaniem przesiewowym, wymaga kilku spotkań. Zwykle udaje się zmieścić w ciągu trzech sesji. Musimy cofnąć się w czasie i prześledzić, jak pod różnymi względami wyglądało i wygląda radzenie sobie z wyzwaniami życia pacjenta.

Specjalista musi być uczulony zarówno na to, że bywają zaburzenia oraz sytuacje życiowe, które niektórymi objawami pokrywają się z nadpobudliwość psychoruchową (u dzieci może to być np. zespół stresu elektronicznego). Potrzebny jest czas, by wykluczyć bądź potwierdzić alternatywne możliwości. Prawdą jest też, że ADHD bardzo często współwystępuje z innymi problemami, takimi jak depresja lub zaburzenia lękowe. Można również wytworzyć „fałszywe” ADHD niezdrowym stylem życia, używkami, deficytem snu, nadmierną ekspozycją na ekrany, dietą. Dlatego tak ważne jest prześledzenie toku życia i porównanie wersji, jeśli to możliwe, z osobą, która dobrze zna pacjenta. Mówimy o przypadłości biologicznej, a zatem nie da się na ADHD „zachorować” w pewnym momencie życia. Postępowanie będzie oczywiście inne w przypadku, gdy objawy jedynie podszywają się pod diagnozę nadpobudliwości, niż przy potwierdzeniu tego zaburzenia.

Choć ostateczną diagnozę wydaje lekarz psychiatra, w większości przypadków nie dysponuje on możliwością poświęcenia tyle czasu na dokładne przyjrzenie się objawom. Przeprowadzenie wnikliwej diagnozy psychologicznej będzie dla lekarza dużą pomocą. Pomoże też podjąć decyzję o ewentualnej farmakoterapii, która w wypadkach szczególnego natężenia objawów nadpobudliwości może być konieczna.

A co po diagnozie potwierdzającej podejrzenia? Wsparcie. Być może długoterminowe.

Diagnoza neuropsychologiczna

To badanie, które prowadzone jest przez psychologa, celem określenia poznawczego funkcjonowania osoby badanej. Badane są takie procesy i funkcje jak pamięć, uwaga i jej koncentracja, funkcje wykonawcze czy myślenie.

Wykonanie takiej diagnozy jest zalecane po lub w trakcie procesu diagnozy choroby neurologicznej – stwardnienia rozsianego, choroby Alzheimera, Parkinsona, otępienia czy po urazach i udarach mózgu, a także w sytuacji, gdy zauważamy trudności w pracy czy wykonywaniu codziennych obowiązków, wywołane problemami z pamięcią, koncentracją lub innymi trudnościami.

Celem takiej diagnozy jest ustalenie aktualnego stanu funkcjonowania badanego, a w przypadku diagnozy deficytów również ułożenie programu rehabilitacyjnego, wspomagającego chorego i jego rodzinę.

Więcej informacji.